IMVO

Wat is IMVO?

Internationaal Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen (IMVO) betekent dat je als bedrijf verantwoordelijkheid neemt voor de sociale en ecologische gevolgen van je activiteiten, ook buiten Nederland. Concreet gaat het om het identificeren en aanpakken van risico’s op mensenrechtenschendingen, kinderarbeid, milieuvervuiling en corruptie in jouw toeleveringsketen.

De Europese Corporate Sustainability Due Diligence Directive (CSDDD) maakt IMVO-due-diligence wettelijk verplicht voor grote bedrijven. Kleinere bedrijven voelen dit via hun opdrachtgevers, die eisen stellen aan de gehele keten.

Waarom is IMVO relevant voor aanbestedingen?

De Nederlandse overheid heeft zich verbonden aan de OESO-richtlijnen voor multinationale ondernemingen en de UN Guiding Principles on Business and Human Rights. Die verbintenis vertaalt zich naar inkoopbeleid. Aanbestedende diensten nemen IMVO-eisen op in tenders, zeker bij productcategorieen met een hoog risico op misstanden.

Risicocategorieen zijn onder meer: textiel en werkkleding, elektronische apparatuur, bouwmaterialen uit bepaalde landen, en agrarische producten. Maar ook diensten waarbij gebruik van arbeidskrachten uit risicolanden een rol speelt, komen in beeld.

Het Rijksinkooopbureau verplicht IMVO-criteria bij alle rijksinkopers. Gemeenten en provincies volgen steeds vaker. De Pianoo-handreiking IMVO en inkoop beschrijft hoe aanbestedende diensten dit operationeel maken.

Hoe werkt het in de praktijk?

Een praktijkvoorbeeld: een ministerie schrijft een raamovereenkomst voor werkkleding aan. De productie van werkkleding vindt deels plaats in landen als Bangladesh, India of Turkije. De kans op onacceptabele arbeidsomstandigheden is statistisch aantoonbaar aanwezig.

De aanbestedende dienst neemt een geschiktheidseis op: inschrijvers moeten een IMVO-beleid overleggen, inclusief een risicoanalyse van de leveranciersketen en een actieplan voor verbeterpunten. Bedrijven zonder dit beleid worden uitgesloten van verdere beoordeling.

Soms gaat het verder. Opdrachtgevers vragen om een audit van fabrieken in risicolanden, gecertificeerd door een erkende partij zoals BSCI, SMETA of Fair Wear. Zonder certificering of auditrapport haal je de minimumeis niet.

Tips voor inschrijvers

• Breng je leveranciersketen in kaart. Weet van wie je inkoopt en waar die leverancier produceert. Twee lagen diep is voor de meeste aanbestedingen voldoende als startpunt.
• Maak een risicoanalyse. Gebruik de OESO-sectorspecifieke richtlijnen of de risicoscan van MVO Nederland. Documenteer welke risico’s je hebt gevonden en welke maatregelen je neemt.
• Vraag certificaten op bij leveranciers. BSCI, SA8000 of SMETA zijn erkende standaarden. Leveranciers zonder enige certificering zijn een risico voor jouw inschrijving.
• Stel een IMVO-verklaring op. Veel aanbestedingen vragen een ondertekende verklaring. Zorg dat die actueel is (maximaal 1 jaar oud) en aansluit op de specifieke productcategorie van de tender.
• Betrek inkoop en directie. IMVO werkt alleen als het beleid gedragen wordt op managementniveau. Een mooie verklaring zonder intern draagvlak overleeft een verificatievraag niet.